”Als nieuwetijdskind in de huidige tijd"

mei 2026 - Blog

Het systeem knelt

Het onderwijs vraagt van kinderen dat zij zich aanpassen. De hele dag stil zitten, binnen in te kleine ruimtes met te veel kinderen, meedoen met spellen of opdrachten waar ze het nut niet van inzien en presteren op de manier die het systeem begrijpt maar wat voor het kind zinloos lijkt te zijn

Maar wat als jouw kind niet gemaakt is om zich aan te passen aan deze bestaande systemen en structuren? Wat als jouw kind juist hier is om een nieuw systeem neer te zetten?

Nieuwtijdskinderen zijn hooggevoelig vaak hoogbegaafd en hebben een bredere en diepere intelligentie op sociaal, emotioneel en spiritueel vlak. Ze zijn diep verbonden met iets wat groter is dan zijzelf en ze passen niet in een hokje dat gemaakt is om klein te blijven. Ze voelen de onechtheid van systemen, processen én ook van mensen. Ze prikken door al de oppervlakkigheid heen en weigeren om hierin mee te gaan; bewust of onbewust maar ze doen het gewóón niet. Soms zelf ten koste van hun eigen gezondheid en welzijn zoals ik zelf heb ondervonden bij onze oudste zoon.

En dat kost deze kinderen enorm veel energie om de dag uberhaupt door te komen.

Jij als ouder ziet het gebeuren wanneer je kind weer thuiskomt na een schooldag of een feestje met veel mensen; De overprikkeling. En die uit zich op verschillende manieren; helemaal moe en uitgeput en alleen maar willen hangen, willen verdoven met gamen en achteloos scrollen op de telefoon, of juist in een overactieve modus komen omdat alle adrenaline (én een overbelast zenuwstelsel) door hun lijfje raast. Tel daarbij nog de slaapproblemen op; laat slapen, onrustig slapen en meerdere keren wakker worden óf juist heel vroeg wakker worden. De buikpijn die er elke ochtend is wanneer er een schooldag is. Het kind dat voelt dat er iets niet klopt maar kan er gewoon de woorden er niet aan 

Maar weet je; deze kinderen zijn niet 'moeilijk' of "brutaal", ze zijn niet 'te veel' of "te rebels"...

Deze kinderen zijn voorlopers van de nieuwtijd

Nieuwtijdskinderen dragen een missie in zich; het neerzetten van een wereld vol liefde, verbinding en een hoger bewustzijn. Een wereld waar het gaat om wie je écht bent en niet om wat je presteert. Niet teveel de nadruk op het hoofd maar juist op het hart; waar gevoel en de verbinding het sterkste is. Zij zijn hier om een zielvol te leven

Deze missie is groots en gelukkig zijn er steeds meer van deze nieuwtijdskinderen op de Aarde om deze verandering neer tezetten. De beweging die is ingezet komt ook van binnenuit. Behalve het mooie van deze collectieve missie kan het voor ieder kind ook als een een zware last voelen. Want zij voelen de kloof tussen wat is en wat zou kunnen zijn. Elk moment van de dag of het nu in de klas is, op het schoolplein, met vriendjes en vriendinnetjes, op de sport of gewoon wanneer ze rustig de dag doormeimeren.... het is er altijd en dat dragen ze in hun lijf mee, ze voelen het gewoon.

Jij als ouder

Jij bent niet voor niets de ouder van dit kind; jij bent gekozen door jouw kind als ouder; niet willekeurig maar bewust.  Want precies door jou kan jouw kind zijn of haar missie volbrengen. En ja klopt ... dit is voor jou ook niet gemakkelijk want jij hebt hierdoor ook jouw stukken aan te kijken.

Want een nieuwetijdskind vráágt om bescherming, het vraagt om heel gehouden te worden zodat het kan groeien in wat hij of zij in potentie is en welk missie het kind heeft.  Het vraagt van jou om door systemen heen te breken. Dat is geen makkelijke weg. Het vraagt moed, doorzettingsvermogen en soms het loslaten van wat anderen van jou verwachten.

Het vraagt ook dat jij jezelf de vraag durft te stellen:

Wat houdt mij tegen om volledig op te komen voor mijn kind? Waar buig ik mee omdat ik bang ben voor het oordeel van de school, de arts, de omgeving?

Want als jij buigt... wie staat er dan nog voor jouw kind?

Jouw kind is niet het probleem

Het systeem eist dat je in het systeem past en jouw kind moet maar aanpassen. Jouw kind weigert. Het systeem noemt dat een stoornis of geeft het een label (waar je vervolgens nooit meer vanaf komt) of een diagnose met alle gevolgen van dien.

Maar wat als de 'stoornis' eigenlijk een gave is die nog geen thuis heeft gevonden? Wat als jouw kind niet kapot is, maar gewoon nog niet begrepen (door niet kunnen of niet willen begrepen worden)?

Ik zie dit keer op keer in mijn werk. Kinderen die thuis zitten, die vastlopen, die zichzelf beginnen te geloven dat er iets mis met hen is... terwijl er niks mis met hen is. Terwijl zij juist laten zien wat er mis is met de wereld om hen heen.

Dat is een enorm verschil.

De wereld heeft deze kinderen nodig

Dus ja; het is zwaar. Voor jouw kind én voor jou als ouder...

Ik ken het door ons eigen prachtige gezin met al haar uitdagingen en dynamieken; de strijd met school en allerlei instanties, het altijd maar "moeten"uitleggen aan familie, vrienden, de wachtlijsten om ondersteuning en begeleing te krijgen. Het gevoel dat niemand jouw kind écht ziet.

Maar weet dit:

Jouw kind is hier met een reden met een missie ; een hele krachtige en liefdevolle missie diep verankerd in de ziel. En jouw taak is niet om die missie te verklaren of te bewijzen. Jouw taak is om de ruimte te houden zodat die kan ontvouwen.

Bescherm jouw kind. Geloof in jouw kind. En geloof ook in jezelf als de ouder die dit kind nodig heeft.

Liefs Daina