Niemand heeft niks
en iedereen heeft iets

De rekensom van je herkomst

Bij elke generatie terug verdubbelt het aantal voorouders dat nodig was om jou te laten ontstaan. Eén generatie terug: twee mensen. Twee generaties terug: vier. Drie generaties terug: acht. Tegen de tijd dat je negen generaties teruggaat, sta je niet meer op honderden voorouders, maar op meer dan vijfhonderd mensen in die ene generatie alleen al, en op ruim duizend mensen wanneer je alle generaties tussen jou en hen optelt.

Negen generaties. Reken je dat om in jaren, met een gemiddelde van vijfentwintig tot dertig jaar tussen een generatie en de volgende, dan kom je terecht in een tijd van twee tot drie eeuwen geleden. Mensen die leefden in een wereld zonder elektriciteit, zonder antibiotica, vaak in armoede, met oorlog, hongersnood, kindersterfte en ziekte als constant om zich heen. Mensen die hun verdriet, hun verlies, hun angst niet hadden geïntegreerd zoals wij dat vandaag de dag proberen te doen, met therapie, met taal, met begrip. Ze hadden simpelweg geen ruimte, geen tijd, en vaak geen toestemming om stil te staan bij wat hen overkwam. Overleven ging voor verwerken.

De grootsheid die je nooit zag

Dit is de grootsheid van je familiesysteem die meestal onzichtbaar blijft: jij bent niet het product van twee ouders. Jij bent het huidige leven van honderden, zelfs duizenden levens, elk met hun eigen liefdes, verliezen, keuzes en onmacht. Elk van die levens droeg iets, voelde iets, verwerkte iets, of nét niet. Wat niet verwerkt werd, verdween niet. Het werd doorgegeven, niet als verhaal, maar als lading. Wanneer jijzelf ook kinderen hebt verschuif jij óók op in de lijn van voorouders

Niemand heeft niks, en iedereen heeft iets. Deze zin krijgt pas zijn volle gewicht wanneer je de schaal van je herkomst werkelijk voor je ziet. Met zoveel mensen in je lijn, verspreid over zoveel generaties en zoveel verschillende tijden van oorlog, ziekte, armoede en verlies, is het vrijwel onmogelijk dat er nergens een onvoltooide beweging is blijven hangen. Niet omdat jouw familie uitzonderlijk zwaar belast is. Maar omdat geen enkele familie, geen enkele lijn van honderden mensen door eeuwen heen, daar geheel buiten kan vallen.

Ieder mens beleeft zijn eigen trauma, op zijn eigen manier

Wat belangrijk is om te begrijpen, is dat elk van die voorouders zijn eigen trauma op zijn eigen manier beleefde. De ene overgrootvader die een kind verloor, droeg dat verlies misschien stil, werkend op het land, zonder er ooit over te spreken. De andere voorouder die moest vluchten voor oorlog, droeg een ander soort angst, een wantrouwen dat zich misschien vertaalde in controle, of juist in onthechting. Trauma is niet uniform. Het krijgt de vorm van de persoon die het draagt en van de tijd waarin diegene leefde.

En hier ligt de kern van wat ik mensen probeer te laten zien door middel van systemische opstellingen: wanneer een trauma door diegene die het beleefde niet werd erkend, niet werd gevoeld, niet de ruimte kreeg om gezien te worden, dan stopt het niet bij die persoon. Het zoekt, generatie na generatie, naar iemand die wel de ruimte heeft, wel de bewustwording, wel de mogelijkheid om te voelen wat er nooit gevoeld mocht worden. Soms is dat een kind, soms een kleinkind, soms iemand pas negen generaties later.

Waarom de volgende generatie het overneemt

Dit is geen straf en geen toeval. Het is een systemische wetmatigheid: energie die niet wordt erkend, verdwijnt niet, ze verplaatst zich. Een familielid dat nooit de kans kreeg om te rouwen, draagt dat verdriet ergens in zijn lichaam, in zijn gedrag, in de manier waarop hij zich tot anderen verhoudt. Zijn kinderen voelen die onuitgesproken lading aan, zonder dat er ooit een woord aan gewijd wordt, en nemen onbewust een stukje daarvan over. Niet omdat ze ervoor kiezen, maar omdat een kind, op een diep onbewust niveau, altijd loyaal is aan zijn ouders en aan het systeem waarin het geboren wordt.

Zo reist een onerkende last door, soms generaties lang, totdat er iemand komt die de ruimte, het bewustzijn en de bereidheid heeft om er daadwerkelijk naar te kijken. Dat is geen vloek die op jou rust. Het is eerder een soort estafette, waarbij elke generatie het stokje doorgeeft, totdat iemand het oppakt en niet verder rent, maar stilstaat, en voelt wat er werkelijk in die hand ligt.

Wat dit betekent voor jou, vandaag

Wanneer je beseft hoeveel mensen er werkelijk in jouw lijn staan, en in hoeveel verschillende, vaak zware tijden zij leefden, verandert er iets in hoe je naar jezelf kijkt. De vermoeidheid die niet logisch verklaarbaar is. De angst die groter aanvoelt dan de situatie rechtvaardigt. Het gevoel dat je nooit genoeg bent, of juist altijd voor anderen moet zorgen. Dit zijn niet automatisch persoonlijke gebreken die jij moet repareren. Het kan, en vaak is dat ook zo, een lading zijn die via die lange lijn van honderden voorouders bij jou terecht is gekomen, wachtend op het moment dat iemand haar zou zien.

Dit besef is geen last die zwaarder maakt, ook al lijkt het in eerste instantie misschien zo. Het is juist een sleutel. Want als jij degene bent die de ruimte en het bewustzijn heeft om te voelen wat al die generaties niet konden voelen, dan ben jij ook degene die de estafette kan laten stoppen. Niet voor je hele familielijn in één keer, dat is niet realistisch, maar wel voor dat ene stuk dat via jou naar buiten wil komen.

Mijn werk is het liefdevol zichtbaar maken van deze dynamieken. Het is het eren van wat was, zodat jij vrij kunt zijn in het nu. Wanneer je de omvang van je familiesysteem werkelijk voor je ziet, honderden levens, talloze trauma's, elk uniek beleefd in zijn eigen tijd, dan wordt duidelijk dat 

heling niet draait om het oplossen van één probleem. Het draait om het herstellen van de orde in een veel groter geheel, zodat de liefde en de levensenergie weer onbelemmerd kan stromen, niet alleen voor jou, maar voor de lijn waarin jij een schakel bent.

Dit is geen zweverige theorie; het is een doorleefde, nuchtere staat van zijn die vol is van rust, erkenning en onvoorwaardelijke liefde. Het begint met de erkenning dat je niet alleen staat., dat je deel uitmaakt van iets veel groters dan je ooit had kunnen bedenken, en dat in die grootsheid ook de mogelijkheid tot heling ligt.

Liefs Daina

Meer lezen over familieopstellingen en innerlijk werk 

Wil je verder verdiepen in systemisch werk en bewustwording?

Lees dan ook:

• Familieopstellingen

• Systemisch werk

• Meer over Daina

• Ervaringen deelnemers

Op de hoogte blijven?

Volg mij via onderstaande socials of schrijf je in voor de nieuwbrief